 |
|
|
|
|
ΣΥΛΛΟΓΟΣ
ΘΟΛΟΠΟΤΑΜΟΥΣΙΩΝ MONTREAL,CANADA Από τα Αναμνηστικά Λευκώματα σταχυολογήσαμε: ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΟΔΟΥ 1966-1986 Εδώ και είκοσι χρόνια γεννήθηκε η ιδέα να γίνει ένας Σύλλογος από τους Θολοποταμούσους τους ευρισκόμενους στο Μόντρεαλ (αν και το 1966 δεν ήταν και τόσοι πολλοί όπως σήμερα) και ο λόγος ήταν για να κρατηθούν συνδεδεμένοι μεταξύ τους και για να συνεχίσουν τα ήθη και τα έθιμα της πατρίδος και του χωριού.
Εδώ που ζούμε είναι διαφορετικά, θα μπορούσαμε να τον ονομάσουμε Σύνδεσμο, ένα αγκάλιασμα για τα μέλη, για τους συγχωριανούς και γενικά κάθε Έλληνα που επιθυμεί να συνεχίσει αυτό που τόσοι και τόσοι θυσίασαν την ζωή τους, για να κρατηθεί η ελληνική μας γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμά μας.
Όπως ξέρουμε κάθε αρχή είναι πάντα δύσκολη, γιατί ο νεογέννητος Σύλλογος των Θολοποταμουσίων είχε τις δυσκολίες του. Το τότε Διοικητικό Συμβούλιο, οι ιδρυτές δηλαδή του Συλλόγου, άρχισαν να γυρνούν από πόρτα σε πόρτα, για να γράψουν μέλη τούς γνωστούς, συγγενείς, φίλους και συγχωριανούς, εξηγώντας το σκοπό του Συλλόγου, έβαλαν το θεμέλιο λίθο του Συλλόγου μας. Κατ΄ αρχή μπορεί πολλοί από εμάς να είπαμε: «Τι τους θέλουμε τους Συλλόγους; Μήπως θα μείνουμε για πάντα εδώ;». Και όμως κανείς δε ξέρει τι του επιφυλάσσει η ζωή. Τα χρόνια περνούν.
Οι πενήντα Θολοποταμούσοι έγιναν πεντακόσιοι, έγιναν χίλιοι, αρχίζοντας καινούργιες οικογένειες και καινούργιες υποχρεώσεις. Και φυσικά και ο Σύλλογος διαμορφωνόταν, τα ένα Διοικητικό Συμβούλιο διαδεχόταν το άλλο και πάντα προσπαθούσαν να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούσαν για το Σύλλογο.
Φυσικά κανείς δεν είχε ξεχάσει το χωριό, που πάντα τριγυρίζει στου καθενός τη σκέψη. Με την πάροδο των χρόνων από τις συνδρομές των μελών και από τις διάφορες εκδηλώσεις του Συλλόγου συγκεντρώνονταν διάφορα χρηματικά ποσά, που με την πρώτη έκκληση βοηθείας από το χωριό και πολλές φορές χωρίς να ζητηθεί, ο Σύλλογος προσπαθούσε με τη δύναμη των οικονομικών του να βοηθήσει το χωριό και όποιον συγχωριανό είχε την ανάγκη.
Πότε πότε ονειροπολούμε και λέμε, «κοίτα πως πέρασαν τα χρόνια!». Τα παιδιά μας άρχισαν να μεγαλώνουν ή ήδη έχουν μεγαλώσει και σιγά σιγά το όνειρο του επαναπατρισμού ξεθωριάζει, διότι πόσοι από μας θα αφήσουν τα παιδιά τους και θα φύγουν. Ένα ελάχιστο ποσοστό και πάλι αν όχι κάθε χρόνο, αλλά κάθε δεύτερο θα κάνουμε και ένα ταξίδι για να τα δούμε ξανά και ίσως κανένα εγγονάκι…
Για το λόγο αυτό, για τους νέους και νέες που έχουν γεννηθεί εδώ ή έχουν έλθει από μικρή ηλικία από την πατρίδα και που γι΄ αυτούς προσπαθούμε όλοι, τολμήσαμε και τα καταφέραμε ν΄ αποκτήσει ο Σύλλογός μας κάποιο χώρο, που και πάλι με τη βοήθεια των μελών, ώστε να έχουμε κάτι δικό μας και να είναι το σπίτι για όλα τα μέλη και να μπορούμε να συγκεντρωνόμαστε, για να συζητούμε τα προβλήματα του Συλλόγου και να χρησιμοποιείται στις εκδηλώσεις μας.
Επίσης η νεολαία μας να μπορεί να δίνει τις συναντήσεις της και να μπορούν να γνωρίζονται περισσότερο μεταξύ τους, να μαθαίνουν τους χορούς μας και να προετοιμάζονται για να αναλάβουν τη σκυτάλη και να μεταδώσουν τις παραδόσεις μας, τα ήθη και τα έθιμα στους νεότερους, ώστε να συνεχιστεί αυτό που άρχισαν πριν από είκοσι χρόνια οι ιδρυτές του συλλόγου μας, ευχόμενοι να δικαιωθούν οι προσπάθειές μας.
30 ΧΡΟΝΙΑ ΣΥΛΛΟΓΟΣ!!!
30 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΟΔΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ!
1966-1996 Ο Καναδάς «η ξενιτιά» όπως κάποτε λέγαμε σταμάτησε να μας πικραίνει τόσο πολύ. Έγινε και στην ψυχή μας δεύτερη πατρίδα. Έχουμε και εδώ «Άγιο Πέτρο» το Σύλλογό μας. Έχουμε και εδώ το δεύτερο χωριό μας το Θολοποτάμι, πιο μεγάλο με περισσοτέρους ανθρώπους από ότι στο χωριό. Δεν νιώθουμε πια ξένοι.
Με περηφάνια μπορώ να γράψω πως ο Σύλλογός μας συγκαταλέγεται στους πιο δημιουργικούς της παροικίας μας με μια σεβαστή περιουσία και με 200 μέλη, που με τις οικογένειές τους μαζεύονται γύρω στα 500 άτομα. ‘Όπως έγραψα παραπάνω έχουμε εδώ ένα ακόμη Θολοποτάμι.
Ο Σύλλογος συνεχίζει πάντα τις δραστηριότητές του και τις προόδους του με βοήθεια πάντα την αγάπη των μελών και φίλων του Συλλόγου μας. ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ |
|
ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΘΟΛΟΠΟΤΑΜΙΟΥ «Η
ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» |
